Gisteren was voorzitter Alien van Zijtveld uitgenodigd op het Catshuis om de visie van Agractie te delen met dr Ministeriële Commissie Economie en Natuurherstel.
Voor Agractie staat als een paal boven water dat er éérst oplossingen moeten komen voor de vergunningenproblematiek. Daarvoor zijn aanpassingen nodig in wetgeving en beleid.

De inbreng van Agractie bevatte de volgende punten:
– Schrap de depositiedoelstellingen (KDW doelen) uit de Omgevingswet en vervang deze door een inspanningsverplichting wat betreft de Staat van Instandhouding;
– Voer beleid dat doelmatig is: sturen op stikstof is dat allesbehalve. Agractie is dus tégen stikstofdoelen in de wet, geen depositiedoelstellingen en ook geen emissiedoelen. Sturen op de Staat van Instandhouding dus.
– Leg ‘significantiestroken’ van 250 meter rondom stikstofgevoelige habitats wettelijk vast om weer vergunningen te verlenen;
– Stop met het rekenmodel Aerius;
– Voer een regionaal emissiebeleid op de plaatsen waar dit het hardst nodig is (waar stikstof een drukfactor is);
– Herzie de Natuurdoelanalyses en beheerplannen.

Agractie staat voor een nieuw fundament onder het stikstofbeleid: we moeten toe naar een natuurbeleid. Stutten heeft geen zin meer, we moeten opnieuw bouwen.

Lees de volledige inbreng van Agractie hier.

The post Agractie in gesprek met Ministeriële Commissie Schoof appeared first on Agractie.

Agractie Nederland is verbijsterd over het feit dat de Tweede Kamer gisteren een aantal moties heeft aangenomen die er feitelijk op neerkomen dat PAS melders vogelvrij verklaard worden. Dat betreft met name de moties van Vedder (CDA) en Grinwis (CU) en van Bromet (GL/PvdA) en Van Campen (VVD).

Geen ‘zicht op legalisatie’

Wanneer deze moties zouden worden uitgevoerd dan kan de minister de 1 mol rekenkundige ondergrens nog niet invoeren zodra zij een – hopelijk positief – advies van de afdeling Advies van de Raad van State heeft ontvangen. Met de snelle invoering van zo’n rekenkundige ondergrens (binnen een paar maanden) zou er voor de meeste PAS melders ‘zicht op legalisatie’ ontstaan en dat is nodig om handhaving te ontlopen.

Uitvoering van de motie van Vedder en Grinwis, die bepleiten om de rekenkundige ondergrens van 1 mol pas in te voeren na afloop van eventuele gerechtelijke procedures zou betekenen dat het nog minimaal anderhalf jaar duurt voordat er ‘zicht op legalisatie’ ontstaat. Zoveel tijd hebben de PAS melders en provincies niet.

Rekenkundige ondergrens vs drempelwaarde

In het Tweede Kamerdebat heeft de minister keer op keer uitgelegd dat het voor de invoering van een rekenkundige ondergrens nog niet nodig is om een stikstofemissiereductieplan te hebben, zoals Bromet en Van Campen willen. De minister heeft daarbij de dezelfde argumentatie gehanteerd als bij de invoering van de 25 km afkapgrens. Anders ligt dat bij de invoering van een beleidsmatige drempelwaarde, maar daarvan is nu geen sprake. Ook Arthur Petersen, de initiator van de rekenkundige ondergrens van 1 mol, benadrukt in zijn rapport het verschil tussen een rekenkundige ondergrens en een drempelwaarde.

Oproep aan minister: Voer de moties niet uit!

Agractie vraagt zich af of de Kamerleden de uitleg van de minister niet begrijpen of niet willen begrijpen. Het lijkt er volgens Agractie sterk op dat partijpolitieke belangen een grotere rol spelen dan de ellende waarin PAS melders zijn terecht gekomen. De uitingen van zorgen over de PAS melders zijn blijkbaar krokodillentranen geweest.

Agractie roept de minister dan ook op om de moties niet uit te voeren en de rekenkundige ondergrens zo snel mogelijk in te voeren.

Agractie realiseert zich dat het niet onmogelijk is dat de rekenkundige ondergrens in een juridische procedure sneuvelt maar gaat ervan uit dat de Commissie Schoof gaat zorgen voor een definitieve oplossing voor de vergunningenproblematiek. Wat Agractie betreft is dat door de invoering van een drempelwaarde in de vorm van wettelijk vastgestelde significantiestroken langs stikstofgevoelige habitats. Daar moet dan wel een geborgde emissiereductie tegenover staan, die er overigens al is middels afroming dier- en fosfaatrechten en opkoopregelingen. Daarnaast is Agractie van mening dat de op KDW gebaseerde depositiedoelstellingen uit de wet moeten. In plaats van sturen op stikstof moeten we toe naar een natuurbeleid waar de Staat van Instandhouding centraal staat, zoals ook de Europese richtlijnen voorschrijven.

Catshuis

Bovenstaande zal Agractie aanstaande woensdag dan ook inbrengen tijdens het Catshuisoverleg met de commissie Schoof, waar Agractie voor uitgenodigd is.

The post Tweede Kamer laat PAS melders in de steek appeared first on Agractie.

The post Agractie on Tour met Femke Wiersma appeared first on Agractie.

Verschillende melkveeorganisaties hebben vandaag een gezamenlijk convenant ondertekend om via het voerspoor het aandeel ruw eiwit in melkveerantsoenen te verlagen. Dit convenant kan bijdragen aan het doel om de stikstofexcretie via mest te verlagen. Om dit te bereiken wordt er een inspanning verwacht van melkveehouders om de rantsoenen erop aan te passen.

Wij hebben een positieve grondhouding ten aanzien van het convenant verlagen Ruw Eiwit. Het is u waarschijnlijk opgevallen dat Agractie dit convenant niet heeft ondertekend.

Maar waarom hebben we dan niet ondertekend?

Wij zijn van mening dat met de invoering van het convenant, er van het ministerie verwacht mag worden dat het onderdeel ‘stikstofgat’ gelijktijdig wordt opgelost. Het stikstofgat ontstaat op het moment dat de berekende gehaltes in de mest afwijken van de werkelijke gehaltes in de (afgevoerde) mest. Bij de overige veehouderijsectoren mag deze wel verrekend worden, waardoor je kan spreken van een ongelijke behandeling van sectoren.

De invoering van het voerspoor leidt ertoe dat het risico op een groter stikstofgat toeneemt. Daarmee zijn deze sporen in onze ogen niet los van elkaar te zien.

Melkveehouders moeten momenteel te veel mest afvoeren. Door de hoge mestafzetkosten loopt dit flink in de papieren. Daarnaast kun je mest die je niet hebt ook niet afvoeren. Het is essentieel dat de minister alles op alles zet om het gat tussen berekende gehaltes en werkelijke gehaltes snel te dichten. Mocht het stikstofgat erkend worden, overweegt Agractie het convenant Ruw Eiwit alsnog te ondertekenen.

The post Eerst stikstofgat dichten appeared first on Agractie.

Gisteren stuurde minister Femke Wiersma twee brieven aan de Tweede Kamer. We constateren dat de deur op een kier gezet wordt om te kijken naar een andere benadering van het stikstofbeleid. Dit zouden we met twee handen aan willen pakken, omdat we echt uit de huidige tunnelvisie moeten, willen we weer Nederland van het slot krijgen. Met een andere invulling van het natuurbeleid en aanpassing van de regelgeving  kunnen we in één klap alles vlot trekken; Nederland echt van het slot halen  én de natuur verder helpen. Zie hiervoor ook onze notitie ‘Nederland van het Slot’.

Rekenkundige ondergrens

Positief is dat er een hogere rekenkundige ondergrens van 1 mol (nu 0,005 mol) lijkt te gaan komen. Een goede en eerste logische stap op weg naar verandering. Dit kan op de korte termijn ruimte geven aan zowel (een deel van) de PAS melders als aan andere bedrijven die een berekende depositie hebben onder de 1 mol en die nog geen adequate omgevings-/natuurvergunning hebben. Daarbij gaan we er maar van uit dat een rekenkundige ondergrens juridisch houdbaar zal zijn. De kanttekening die we hierbij willen maken is dat een aantal PAS melders buiten hun schuld boven de 1 mol is komen te zitten. Daarnaast is het de vraag wat de 18 december uitspraak van de Raad van State over intern salderen en additionaliteit voor hen betekent. Welke adder zit hier onder het gras? De vraag is dus hoeveel PAS melders en anderen met deze rekenkundige ondergrens  in een legale situatie kunnen worden gebracht. Deze duidelijkheid is snel nodig.

Doelsturing

Als Agractie maken we ons ernstig zorgen over  koers van het kabinet wat betreft doelsturing. Positief is dat de minister begrippen als ‘haalbaar’ en ‘realistisch’ noemt. Zoals eerder betoogd  pleiten wij voor een andere vorm van natuurbeleid. Als de huidige resultaatverplichtende depositiedoelstellingen (KDW’s) vervangen gaan worden door resultaatverplichtende emissiedoelstellingen, dan verandert er in feite niets aan het fundament onder het natuurbeleid. De WUR benadrukte afgelopen week in de technische briefing in de Tweede Kamer ook nog maar eens hoe hoog de bedrijfsspecifieke emissiedoelen zouden moeten worden, als je de huidige KDW’s zou willen vervangen. De minister kan en mag hier nooit in meegaan, willen we nog een levensvatbare veehouderij in Nederland overhouden.

Agractie pleit er al langer voor om niet af te wijken van de Europese richtlijnen wat betreft natuurbeleid en hier geen Nederlandse koppen op te plaatsen en dus ook niet te sturen via de proxy stikstof. Laten we daar mee ophouden. Dat betekent dat we moeten gaan sturen op de Staat van Instandhouding (instandhoudingsdoelstellingen) en het bereiken daarvan, in plaats van de depositiedoelstellingen (KDW uit de wet), als een inspanningsverplichting moeten vastleggen in de wet. Daarmee leggen we de verantwoordelijkheid terug bij waar hij hoort: bij de provincies en de TBO’s. Hierover stuurden wij onlangs een brief aan de Ministeriele Commissie Economie & Natuurherstel.

Emissiebeleid

Wil Agractie dan geen emissiebeleid? Ja, dat willen wij wel. Wij kunnen als boeren ons steentje bijdragen met het reduceren van emissies, middels beloonbare-doelsturing. Dat kan bijvoorbeeld met management maatregelen e innovaties. Echter, hiervoor zal eerst de vergunningverlening losgetrokken moeten worden. De oplossing hiervoor is het invoeren van wettelijke vastgelegde 250 meter significantiestroken rondom stikstofgevoelige habitats, in combinatie met een geborgde dalende lijn van stikstofemissies, die er overigens al is door opkoopregelingen en afroming van dier- en fosfaatrechten.

Let wel: wij zijn vóór emissiebeleid, maar sceptisch over emissiesturing. Blijven sturen op stikstof haalt ons niet uit het stikstofmoeras. Mocht de minister desalniettemin toch doorgaan op dit pad dan zullen wij dat kritisch blijven volgen.

Contourenbrief Nederland van het Slot

Agractie is voorzichtig positief over de Contourenbrief die gisteren naar de Tweede Kamer is gestuurd. Nog afgezien van het feit dat de titel van de brief erg lijkt op de titel van de Agractie nota uit 2023, stellen wij vast dat alle opties om de crisis op te lossen, nog op tafel liggen. In dit stadium was niet te verwachten dat alles al duidelijk zou zijn, de Ministeriële Commissie is immers net begonnen. In dit verband willen wij de Commissie nogmaals aanbevelen om de voorstellen van Agractie nadrukkelijk te betrekken bij de discussies (zie onze stukken en brieven).

The post Positief over rekenkundige ondergrens maar kritisch over koers doelsturing appeared first on Agractie.

Dat schrijft Agractie Nederland in een brief (klik hier om de brief te lezen) aan
zowel de Ministeriele Commissie Schoof als aan de Vaste Commissie LVVN van de
Tweede Kamer.

Agractie baseert haar stelling op het bestuderen van ca 15 Natuur Doel Analyses
(NDA’s) m.b.t. stikstofgevoelige Natura-2000 gebieden en op het oordeel van de
Ecologische Autoriteit daarover. Die NDA’s tonen volgens Agractie helemaal niet
aan dat er tussen het referentiejaar (meestal 2004) en 2023 (jaar waarin de NDA’s
zijn opgesteld) sprake was van verslechtering of dreigende verslechtering. Ook al
omdat in veel gevallen niet duidelijk is hoe de situatie in het referentiejaar was.

Hetzelfde geldt volgens Agractie voor de gevolgen van stikstofdepositie. In de 15
willekeurig gekozen NDA’s is sprake van cirkelredeneringen, waarbij op basis van
berekende stikstofdeposities (Aerius) gezegd wordt dat de situatie slecht is. Vaak
gevolgd door theoretische beschouwingen over de gevolgen van overmatige
stikstofdepositie. In geen enkele NDA vond Agractie een weergave van een
causale relatie tussen de stikstofdepositie en de situatie in het veld.

Agractie vraagt zich in dit verband af hoe het kan dat de gebiedsanalyses die in
2017 zijn opgesteld over de Natura-2000 gebieden zonder uitzondering aangaven
dat doelbereik mogelijk was, en dat er 5-6 jaar later sprake is van ernstige
verslechtering dan wel dreigende verslechtering.

De Ecologische Autoriteit is weliswaar zeer kritisch wat betreft de NDA’s (25% –
95% van de NDA’s voldoet niet aan door de EA gehanteerde criteria) maar
verzuimd de vinger op de bovengenoemde zere plekken te leggen. In de nota
“Doen wat moet en kan” stelt de EA namelijk dat de NDA’s voldoende informatie
bevatten om vast te stellen dat het niet goed gaat met de natuur (verslechtert of
dreigt te verslechteren) en dat ze ook voldoende informatie bevat om
maatregelen te treffen. Deze in de ogen van Agractie onjuiste conclusie van de
Ecologische Autoriteit heeft verstrekkende gevolgen, zowel voor het natuur- en
stikstofbeleid als voor rechtbank- en Raad van State uitspraken zoals onlangs is
gebleken in de Greenpeace uitspraak.

Agractie roept de overheid dan ook op tegen de Greenpeace uitspraak in hoger
beroep te gaan en een ander natuur- en stikstofbeleid te gaan voeren.
In dat verband doet Agractie in haar brief de volgende aanbevelingen:

• Actualisering Natuur Doel Analyses (uit te voeren door de provincies)
• Specificatie Verbeterdoelstellingen uit de Aanwijzingsbesluiten (uit te
  voeren door provincies)
• Evaluatie beheerplannen en actualisatie daarvan met zowel natuurherstel-
  als bronmaatregelen (uit te voeren door provincies)
• Rechtstreeks sturen op de Staat van Instandhouding (per gebied) in plaats
  van op generieke depositiedoelstellingen (50% onder KDW in 2030).
• Invoering wettelijk vastgestelde significantiestroken langs stikstofgevoelige
  habitats in Natura 2000 gebieden. Binnen de stroken is dan per definitie
  sprake van significante effecten en moet bij “projecten” een passende
  beoordeling worden gemaakt. Daarbuiten is geen passende beoordeling
  meer vereist.
• Zorgdragen voor een geborgde emissiereductie buiten de stroken ter
  compensatie van de zeer geringe directe depositie van buiten de stroken
  (met inbegrip van cumulatieve effecten), en mede om een nieuwe PAS
  situatie te voorkomen.
  NB In de veehouderij is door het bestaan van productieplafonds,
  opkoopregelingen en afroming sinds 2018 al sprake van een geborgde
  emissiereductie.
• Voeren van verdergaand emissiereductiebeleid buiten de
  significantiestroken voor alle sectoren waar sprake is van stikstofemissie
  (stimulering innovatie en management aanpassingen en evt.
  maatwerkaanpak via vergunningverlening).
• Voeren van emissie reducerend stimuleringsbeleid (vrijwillige opkoop,
  verplaatsing, extensivering, omschakeling) binnen de stroken.

Agractie stelt tenslotte dat met zo’n beleid de stikstofcrisis voorbij is, Nederland
van het slot kan, dat PAS melders en anderen kunnen worden gelegaliseerd en
ook dat de natuur er beter van wordt.

The post Natuur- en stikstofbeleid is gebaseerd op drijfzand appeared first on Agractie.

Jan Peeters – Fruitconsult

Zelden slaat een rapport zó de plank mis als de recent gepubliceerde ‘Pesticiden Eetwijzer’ van Pesticide Action Network Netherlands (PAN). Hoewel PAN zich presenteert als een organisatie die pesticiden de wereld uit wil helpen, lijkt men hier vooral te willen scoren met ongenuanceerde statements. Een maatschappelijk draagvlak vinden voor hun doel is één ding, maar dat moet wel gebeuren op basis van zorgvuldigheid en feiten. De ‘Pesticiden Eetwijzer’ getuigt echter van een zorgwekkend gebrek aan objectiviteit. Het scoren van PAN gebeurt duidelijk vanuit buitenspelpositie.

De ranglijst die PAN presenteert, is gebaseerd op het aantal residuen van bestrijdingsmiddelen dat de NVWA tussen 2021 en 2023 aantrof op groente en fruit. Hierbij wordt volledig voorbijgegaan aan het feit dat vrijwel 100% van deze residuen ruimschoots binnen de wettelijk toegestane normen valt. PAN creëert een lijst die enkel focust op kwantiteit van residuen, zonder onderscheid te maken tussen risico’s of normen. Hun oproep om de ‘top 5’ producten met de meeste residuen – waaronder appel – links te laten liggen, is daarom misplaatst en gevaarlijk.

Angst zaaien met appels

Het is belangrijk om te benadrukken dat appels, ook met enkele residuen binnen de normen, volledig veilig zijn om te eten. Sterker nog, het wetenschappelijke bewijs dat een hoge appelconsumptie leidt tot een significant lagere kans op ernstige aandoeningen zoals hart- en vaatziekten, diverse vormen van kanker en diabetes type 2 is ruimschoots aanwezig. Dit staat haaks op de boodschap die PAN de consument probeert mee te geven.

Het spreekwoord ‘An apple a day keeps the doctor away’ mag wat ouderwets klinken, maar heeft een stevige basis in de wetenschap. Toch kiest PAN ervoor om angst te zaaien en roept zij consumenten op om biologische producten te kopen – een keuze die financieel voor veel huishoudens simpelweg niet haalbaar is. PAN lijkt hiermee niet te begrijpen dat haar boodschap vooral gezinnen met een laag inkomen dupeert, die nu al moeite hebben om voldoende groente en fruit op tafel te zetten. Angst voor residuen kan ertoe leiden dat deze groepen nog minder groente en fruit consumeren – of het nu regulier of biologisch geteeld is.

De cijfers spreken voor zich

In Nederland eet slechts 20% van de bevolking de aanbevolen hoeveelheid van 250 gram groente en 200 gram fruit per dag. Gemiddeld wordt maar 60% van deze aanbeveling gehaald. Het vertrouwen in de veiligheid van groente en fruit is de afgelopen jaren bovendien gedaald: van 88% in 2021 naar 82% in 2023, volgens de NVWA consumentenmonitor. En zoals GroentenFruit Huis recent rapporteerde, blijft de consumptie dalen, ondanks het feit dat groente en fruit minder hard in prijs zijn gestegen dan andere voedingsmiddelen.

Dit zijn zorgwekkende trends, en publicaties zoals de ‘Pesticiden Eetwijzer’ van PAN dragen hier direct aan bij. In plaats van de consumptie van groente en fruit aan te moedigen, jaagt PAN consumenten weg van een gezond eetpatroon met misleidende informatie. Voedingscentrum, Gezondheidsraad en RIVM adviseren op basis van de vele wetenschappelijke onderzoeken eerder genoemde hoeveelheden groente en fruit per dag en stellen hierbij dat zij  in gezondheidswinst geen verschil zien tussen conventioneel en biologisch product.

Een oproep tot nuance

Onze oproep aan PAN is helder: kies voor een genuanceerd verhaal en werk samen met telersorganisaties en deskundigen om verbeteringen te realiseren. Stop met het zaaien van angst over residuen die ruimschoots binnen de wettelijke normen vallen. Laat het beoordelen van risico’s over aan de deskundige medische en overheidsinstanties die hiervoor verantwoordelijk zijn.

De land- en tuinbouwsector staat altijd open voor constructieve gesprekken over verduurzaming en het verminderen van kritische bestrijdingsmiddelen. Als PAN hier een opbouwende rol in wil spelen, dan is men van harte welkom. Maar scoren door middel van misinformatie? Dat leidt alleen maar tot onnodige polarisatie en jaagt consumenten verder van een gezond eetpatroon. Laten we samen het spel eerlijk spelen en streven naar een gezamenlijke overwinning voor gezonde en duurzame voeding!

The post PAN scoort met haar Pesticiden Eetwijzer vanuit duidelijke buitenspelpositie appeared first on Agractie.

Welke ezel is zo dom geweest om resultaatverplichtende KDW-doelen op te nemen in de wet, zonder haalbaarheids- en uitvoeringstoets. De landsadvocaat stelde zelf al dat de KDW-doelstellingen niet haalbaar waren. Het is logisch dat de minister hier nu aan gehouden wordt door de rechter. We zijn daarom ook niet verbaasd door deze uitspraak. Er zit maar één ding op: wet wijzigen! Het vorige kabinet had boter op het hoofd, net als de huidige minister. Ze had gelijk na haar aantreden hiermee aan de slag moeten gaan, dit had de hoogste prioriteit.

Voor de agrarische sector is deze uitspraak desastreus. Wij roepen dan ook met klem op: offer de sector niet op voor onrealistische en idealistische doelstellingen en ga daadwerkelijk aan de slag om het beleid om te buigen (niet meer sturen op stikstof maar wel sturen op de staat van instandhouding), zoals ook staat opgenomen in het hoofdlijnenakkoord. Agractie heeft werkbare oplossingen klaarliggen waar de minister direct mee aan de slag kan gaan.

The post Reactie Agractie Nederland op de uitspraak Greenpeace-rechtzaak appeared first on Agractie.

Wij merken dat er hoog papegaai gehalte is bij de zelfbenoemde experts, in het journaille, in de politiek en op de ministeries als het hier om gaat. Als je aan deze mensen vraagt waarom dat moet, krijg je vaak een vaag antwoord. Aan allen die roepen dat er harder en sneller gereduceerd moet worden: het antwoord is nee! Een gestage reductie die geborgd is: ja. Maar met harder reduceren gaat de vergunningverlening niet vlot getrokken worden.

Onmenselijk
Ondertussen gaat de overheid gewoon door in het huidige systeem en binnen het huidige systeem verder de broekriem aantrekken tot galgachtige proporties. Hieronder staat uitgelegd waarom verder doorwerken in het huidige systeem ons niet verder gaat helpen. Het huidige systeem vermorzelt bedrijven, gezinnen en personen. Dit werd maar weer eens pijnlijk duidelijk tijdens de inspraak van de provinciale Statenvergadering van Overijssel afgelopen week. Dit blijft in het huidige systeem onveranderd. En iedereen die meewerkt aan het instandhouden van dit systeem is in feite medeplichtig aan het leed wat hierdoor veroorzaakt wordt!

Waarom werkt het huidige systeem niet?
Eerst moeten we onderscheid maken in vergunningverlening en natuurbehoud- en herstel. Ten aanzien van de vergunningverlening kan gesteld worden dat een ieder die weet hoe een vergunningsaanvraag wordt beoordeeld eigenlijk weet dat emissiereductie alleen niet gaat helpen. Zeker niet als we gebruik blijven maken van een rekenmodel dat tot op 25 km tot twee cijfers achter de komma bepaalt dat er een bepaalde depositie is. Boven de 0,05 mol toename wordt al gezien als een significant negatief effect. Een rekenmodel dat hier niet geschikt voor is. In de categorie dat ik met mijn oude John Deere op de snelweg mag rijden omdat dit het beste is wat ik heb. Of nagels vijlen met een kettingzaag, omdat dit het beste is wat ik heb.

Een effect van boven de 0,05 mol moet dus gemitigeerd worden, maar dat kan niet, want volgens het additionaliteitsprincipe moet eerst alle stikstof naar de natuur.
Mitigeren ( het nemen van maatregelen waardoor maatschappelijk noodzakelijk geachte aantastingen van natuurwaarden worden verzacht.)

Hierbij moet nog vermeld worden dat zo lang de KDW waarden worden overschreden elke vijfhonderdste mol toename al als significant wordt gezien. De KDW zal in veel gebieden nooit gehaald worden, al veeg je hele delen van NL leeg.

Conclusie: in het huidige systeem gaat er amper weer een vergunning verleend worden al reduceer je de emissie tot Sint Juttemis.

Waar gaat het fout?
Het gebruik van Aerius met foutmarges van meer dan 100 procent voor dit doel is verkeerd. Commissie Hordijk, Rivm en TNO geven allen toe dat Aerius niet geschikt is voor dit doeleinde. Ook al is het het beste wat we hebben; nagels vijlen, doe je ook niet met kettingzaag, toch? Zie gemakshalve de conclusies van commissie Hordijk, rapport Wouter de Hey, rondetafelgesprek Tweede Kamer met Rivm.

Vergunningverlening is niet bedoeld voor natuurherstel. De Europese richtlijn maakt een onderscheid, namelijk zorgen dat natuur niet verslechtert via ruimtelijke plannen (of in Nederland via vergunningsstelsel) en natuurherstel via beheersplannen. De beheersplannen komen nooit aan bod in de discussie omtrent de stikstofcrisis, maar spelen een cruciale rol: daarin moet namelijk bepaald worden hoeveel stikstof gereserveerd moet worden voor natuurbehoud en -herstel, lees: additionaliteit! Zo zei de Raad van State reeds in 2021. Is er toen iets gebeurd met de beheersplannen? Nee, provincies zitten te slapen.

Hoe dan wel?
Beleidsmakers blijven hangen in de tunnelvisie van eerst reduceren, en dan komt de vergunningverlening vanzelf op gang… moet worden en dan komt de vergunningverlening vanzelf op gang en weigeren elke poging om het stelsel te veranderen. Bij de commissie Remkes hebben we al gepleit voor een structurele beleidswijziging. We hadden gelijk, maar kregen het niet. Waarschijnlijk om politieke redenen.

In onze nota ‘Nederland van het Slot‘ staat beschreven hoe we de vergunningverlening en de stikstofcrisis moeten aanpakken. In het kort:

1. Significantie stroken van 250 meter rondom stikstofgevoelige natuur.
2. Beperkte geborgde emissiereductie voor iedereen.
3. Specifieke gebiedseigen aanpak in en direct rond n2000 gebieden, uiteindelijk vastgelegd in beheersplannen.
4. Kdw doelstelling in de wet vervangen door (inspanningsverplichting) SVI.

En we leefden nog lang en gelukkig.

The post Emissies reduceren is bijzaak als het gaat om hoe we uit het stikstofmoeras moeten komen. appeared first on Agractie.

Het ministerie van LVVVN, EZK en Klimaat en Groene Groei werkt tezamen met stakeholders aan een stelselwijziging Jacht en Faunabeheer. Het doel van de voorgenomen stelselherziening is een simpeler en begrijpelijk systeem met perspectief voor beheer op de lange termijn, binnen de kaders van Europese wet- en regelgeving.
Agractie concludeert dat de wildschade jaarlijks hand over hand landelijk toeneemt door een niet-functionerend faunabeleid in Nederland wat ten grondslag ligt aan de volgende punten:
– Nederland onvoldoende gebruik maakt van de ruimte die de EU-wetgeving biedt.
– Nederland koppen zet op EU regels m.b.t. de toetsing van de staat van instandhouding.
– de jacht is gedeeltelijk gesloten, de landelijke vrijstelling zijn onvoldoende onderbouwd en ook andere derogaties sneuvelen geregeld in de rechtbank.

Onze inbreng bij deze stelselwijziging is de volgende:
Agractie vindt het huidige systeem van het voorkomen, bestrijden en vergoeden van faunaschade dringend aan verbetering toe is en wel omdat:
– Agrarische ondernemingen op dit moment onder druk staan door de huidige inperkende regelgeving en schadeveroorzakende diersoorten.
– Niet alle schade wordt vergoed, veel schade is niet te taxeren en bovendien is schade claimen  duur waardoor niet alle schade wordt gemeld.
– Wet- en regelgeving per provincie verschillend is waardoor schadeveroorzakende diersoorten op dit moment beheerd worden op basis van provinciale vergunningen.

Agractie staat voor eenduidige regelgeving: landelijke beheerplannen per diersoort (omdat eenvoudig weg het wild zich niet aan provinciegrenzen houdt), eenvoudigere registraties en minder complexe afhandeling van schade en meldingen. Daarom pleiten we voor een verbetering van het huidige systeem waarbij een goede balans tussen een evenwichtig populatiebeheer met een vastgestelde bovengrens (quotum), het beschermen van landbouwgewassen en een goede bijbehorende schadevergoeding centraal wordt gesteld. Agractie is pertinent tegen het intrekken van de schadevergoedingen. Ons standpunt is dat grondgebruikers juist alle mogelijke middelen tot hun beschikking moeten krijgen door jacht, aangevuld met vergunningen. Mocht dat niet toereikend zijn om schade te voorkomen dan moet wat ons betreft de grondgebruiker financieel gecompenseerd worden. Noch de grondgebruiker, noch de jager is immers verantwoordelijk voor de uit de hand gelopen situaties door over-populatie van wildsoorten m.n. rond de (grauwe) gans.

The post Stelselwijziging Jacht en Faunabeheer appeared first on Agractie.